Verhalen

En in de zevende klas kreeg je telefoonles. Een telefoontoestel was nog iets bijzonders en lang niet iedereen had er een thuis. Trien van Herp vertelt: Telefoonles vonden we een hele gebeurtenis. We waren altijd erg zenuwachtig. Dat is nu niet meer voor te stellen. Er was maar één meisje waar ze thuis telefoon hadden, namelijk Annie Kramer vanwege de slagerij. Wij moesten een mevrouw in Amsterdam bellen en die stelde ons vragen over hetgeen we van te voren geleerd hadden. Ook moesten we de letters spellen. Na negen minuten was de verbinding verbroken en moest je opnieuw het nummer draaien.

Rond 1905 werd door het Krommenieër kerkbestuur o.l.v. pastoor David de Haas geijverd voor de bouw van een eigen R.K. school. Het moest in het geheim gebeuren daar de "rooie" bevolking er niets van mocht weten. Op 25 maart 1912 werd de school opgeleverd door architect Jan Stuyt. De school kwam op de plaats van de galanteriewinkel en woonhuis van de familie Aafjes aan het Vlietsend.

Jan Schots schrijft in de Krommenieër Kroniek no. 36 van december 2004: Toen men ter ore kwam dat Aafjes zijn pand wilde verkopen, slopen een paar mannen in een nogal donkere nacht stiekem het erf op. Die mannen waren hoogst achtenswaardige inwoners van onze plaats. Zij hanteerden alleen maar de meetlat en noteerden de gegevens die zo goed de donkerte toeliet aldus verkregen werden. De uitkomsten gaven te zien dat het 'net' kon. Dat wat 'net kon' zou de bouw van een zesklassige lagere school kunnen zijn.

Ada Brussel-Rouwendaal: Juf Winter werd ook wel Tor genoemd. Zij had een soort wrat op haar neus, het was een flinke, en ik vermoed dat daar haar bijnaam vandaan kwam. Toen zij eens een keer bij een meisje bij mij in de straat thuis kwam, t.w. Lea Noom, begroette Lea's moeder haar met de woorden: "Dag juf Tor". Zo algemeen was deze naam, dat haar eigenlijke naam soms vergeten werd. Als zij kwaad werd liep ze rood aan en riep: "Ah, fie skande!" Blijkbaar vond ze dan iets schandálig! Ik vermoed dat zij tijdens dit leerjaar in de ziektewet terecht is gekomen. Ik kan mij namelijk herinneren dat ik met meester Oosterbaan en nog één of twee klasgenootjes bij haar op bezoek ben geweest in Zaandam, Czarinastraat 12A. Bij dat bezoek bleek dat zij thuis voor haar blinde of zeer slechtziende moeder zorgde. Achteraf realiseer je je dan dat zij geen makkelijk leventje gehad zal hebben. Het grootste deel van dat schooljaar hebben wij blijkbaar juf Schoorel gehad, aangezien alle drie de rapporten in dat jaar door haar ondertekend zijn.

Trees Kruidenberg: in de 1e klas bij Juf Bleeker kregen we een voorbereiding voor onze Eerste H. Communie. Zij zat dan op een trapje vooraan in de klas en wij als leerlingen moesten dan naar voren lopen en bij haar aangekomen onze tong uitsteken waar zij dan de punt van een potlood op lag. Dit was een oefening om de hostie die je bij je communie kreeg enigszins te beleven! Juf Bleeker speelde dan voor priester.

Ludo Petra: Ik zat tijdens de Hongerwinter in de klas bij meester Muller. Die vroeg aan de klas: als jullie nou allemaal morgen één aardappel van huis meenemen, dan heb ik weer te eten. En iedereen nam een pieper mee, niet de grootste natuurlijk.

Rinus Vink over de gymles op zaterdagochtend: wij hadden zaterdags na de ochtendpauze gymnastiek. Wij werden dan door een andere leraar naar de gymzaal aan de Zonnelaan gebracht. Een slimme vogel had ontdekt dat als je met pauze al naar huis ging er geen haan naar kraaide. Tot dat er op een zaterdag nog maar zo weinig leerlingen in de rij naar de gym liepen dat het opviel. 's Maandags kwam meester Groot in de klas en alle spijbelaars werden voor de klas geroepen en kregen een flinke uitbrander.

Ria Sinkeldam schrijft: Er waren twee speelplaatsen; het kleine en het grote plein. Het kleine plein lag besloten tussen de school en een huis (van de familie Draisma). Dit plein was voor de jongste kinderen, klas1 en 2. Het grote plein werd omsloten door wat kleine huisjes, daarin woonde o.a. de familie Karstens. Op dit plein stond ook het honkgebouw van de Verkenners en de Kabouters. Wanneer het 's morgens speelkwartier was, dan holden wij, kinderen uit de 1e en 2e klas naar het kleine plein, naar een andere deur, die weer toegang gaf tot de school. In die deur zat bij het slot een klein gaatje, waar precies je wijsvinger inpaste. Het kind, dat het eerste bij die deur was, bleef het gehele speelkwartier bij die deur staan, met z'n vinger in het gat. Wanneer het speelkwartier voorbij was, ging de eerste bel. Alle kinderen van zowel het kleine, als het grote plein moesten op hun plek in de rij gaan staan. Bij de tweede bel was je stil en ging je rij voor rij naar binnen. En ik, die een kwartier stil bij de deur met het gat had gestaan, mocht de deur opendoen, bij de deur blijven staan en alle rijen aan me voorbij zien gaan tot de laatste rij naar binnen was. Dan mocht ik de deur dicht doen en als laatste naar mijn eigen klas gaan! En wat voelde ik me dan belangrijk!

Van de schoolreisjes, waarvoor de kinderen 2 cent per week spaarden, herinnert mevrouw Elizabeth Brussel-de Graaf zich een boottochtje. Die schoolreisjes waren volledig verzorgd, inclusief broodjes, limonade enz. Maar afgezet tegen het schoolgeld van een dubbeltje per week mocht dat natuurlijk ook wel, want dan was 2 cent natuurlijk een heel bedrag. Op de terugweg uit Bergen stopte de boot bij Krommeniedijk, zodat de kinderen die dag de lange wandeling naar huis bespaard bleef. Eén jongetje, boerenkind nog wel, dus om het geld ging het niet, mocht niet mee met die schoolreisjes, want zei z'n vader "skoitje voaren kejje thois ok!" (verteld in 1987 t.g.v. het 75-jarig bestaan van de St.Janschool)

Carel van Laar had een bijzondere band met de goedheiligman. Op de zondag voor het feest kwam de heer van Laar, Carels vader, naar school om een werkelijk prachtige sinterklaastekening op het bord te maken. Daar was hij zo'n twee à drie uur mee bezig. Gewoonte was dat de Sint op een bijzondere manier naar school kwam om daar ingehaald te worden door de kinderen van school die al een kwartier op de stoep stonden te blauwbekken. Er was een jaar dat de goedheiligman met een brandweerauto naar school kwam. Dat was natuurlijk een prachtig gezicht. Alle kinderen liepen vervolgens achter de Sint aan, maar niet Jim Hardeveld. Die was helemaal leip van brandweerauto's en wilde echt niet meer naar binnen.

In het geheugen van velen staat ook gegrift hoe de scholen in actie kwamen als er ergens, waar ter wereld ook een natuurramp was gebeurd. Niek Kerssens weet nog dat hij en de kinderen van de St. Jacobusschool kleding en andere spullen inzamelden voor de slachtoffers van de Watersnoodramp van 1953. Ook Harry Moerkamp herinnert zich dat de hele school meedeed met het ophalen van diverse goederen, die door de bewoners van Krommenie buiten waren gezet en dat die naar de gymzaal ("Concertzaal") aan de Zonnelaan werden gebracht, waar ze verder werden uitgezocht en gesorteerd voor verzending naar Zeeland.

Ingezonden verhaal (PDF, opent in nieuw venster) van de heer Jan Bartels, Rosas, Spanje, (heel) oud leerling van de St. Janschool.

Ingezonden verhaal van C.A.M. (Nelly) van Diepen - Nielen, Hoorn:
Ik kom uit een gezin van 7 kinderen nl. 3 broers en 3 zussen. Mijn zusje Willige die 6 jaar ouder was als ik was een meisje met het syndroom van down. In die tijd waren de mogelijkheden voor deze kinderen zeer beperkt vooral als de ouders geen geld hadden. Mijn vader was fabrieksarbeider op de linoleumfabriek dus u begrijpt, we hadden het niet royaal. Er was dus voor mijn zusje geen gelegenheid om iets te leren tot groot verdriet van mijn ouders. Dit kwam ter ore van juf Bleeker en die had medelijden. Zij bood mijn ouders aan om geheel belangeloos te proberen Willie nog iets bij te brengen van lezen, schrijven en rekenen. Wel moest zij dan op woensdag- en zaterdagmiddag naar school komen. Wij woonde op het Blok dus u begrijpt dat zij niet alleen kon. Mijn moeder kon ook niet mee daar ik nog 2 broertjes had die jonger waren dan ik. Ik zal een jaar of negen zijn geweest. Ook was ik nog te jong om op mijn broertjes te passen, dus werd het mijn taak om met mijn zusje naar school te gaan. Dit vond ik lang niet altijd leuk want dan kon ik niet met mijn vriendinnetjes spelen. Dat was nog niet alles want de andere dagen moest ik dan met haar oefenen anders was zij het zo weer vergeten. Het is jammer dat juf Bleeker niet meer leeft anders had ik haar nu zeker bedankt dat ze dit voor ons gezin heeft gedaan. Mijn zusje leeft jammer genoeg ook niet meer maar deze tijd zal ik nooit vergeten.